Poniedziałkowy poranek na platformach brokerskich przypominał rzeź, a intensywna czerwień na wykresach mogła przyprawić o zawroty głowy. Drugi tydzień marca 2026 roku (8–14 marca) zafundował nam potężny rynkowy rozkrok. Z jednej strony inwestorzy musieli błyskawicznie przetrawić geopolityczny wstrząs i lecące na Bliskim Wschodzie rakiety, co brutalnie uderzyło w wyceny surowców. Z drugiej – tuż obok trwała niesłabnąca technologiczna hossa, napędzana nową generacją w pełni autonomicznych agentów AI. Zamiast ulegać rynkowej histerii, postanowiłem na spokojnie przeanalizować twarde dane z ostatnich dni. Przejdźmy do konkretów, które faktycznie determinują teraz ruchy globalnego kapitału.

Rynki Akcji: Instynktowna ucieczka w jakość

Zachowanie kapitału w momentach silnego stresu jest w zasadzie niezmienne. Gdy w Cieśninie Ormuz rośnie napięcie, instytucje automatycznie redukują ekspozycję na ryzyko, szukając bezpiecznych przystani – co w rynkowym żargonie nazywamy flight to quality.

W Stanach Zjednoczonych mocno oberwał tradycyjny przemysł i spółki o średniej kapitalizacji (indeks S&P MidCap 400 zjechał o 2,03%, a Dow Jones Industrial zniżkował o 1,99%). Przyczyna tkwi w podstawach logistyki. Rosnące koszty ropy i frachtu natychmiast uderzają w marże firm, które muszą fizycznie przemieszczać towary. Doskonałym przykładem z minionego tygodnia jest sieć dyskontów Dollar Tree, której sztywny model cenowy pod ciężarem drożejącego transportu spotkał się z chłodną oceną inwestorów.

Tymczasem technologiczny Nasdaq Composite stracił zaledwie 1,26%. Technologia po raz kolejny udowodniła, że potrafi być skutecznym buforem w czasach kryzysu fizycznych łańcuchów dostaw. Serwerom i infrastrukturze sztucznej inteligencji pozostaje obojętne, czy tankowce bezpiecznie przepłyną przez Zatokę Perską. W Europie sytuacja wyglądała podobnie – pan-europejski STOXX Europe 600 stracił 0,47%, choć ciekawy wyjątek stanowił włoski FTSE MIB (+0,37%), dokąd popłynęły środki szukające niedowartościowanych spółek dywidendowych i finansowych.

Liderzy Wall Street w cieniu wojny

Każdy wstrząs kreuje swoich beneficjentów. W minionym tygodniu na amerykańskich parkietach dominowały dwa wyraźne, niezależne od siebie trendy. Po pierwsze, kapitał szerokim strumieniem płynął w stronę spółek wydobywczych operujących poza strefą bliskowschodniego konfliktu. Akcje Kosmos Energy urosły od początku roku o oszałamiające 161%, a W&T Offshore o 109,3%, stając się naturalną polisą ubezpieczeniową dla portfeli.

Drugim motorem napędowym byli producenci „łopat i kilofów” ery cyfrowej. Sandisk, amerykański gigant od pamięci NAND, wystrzelił w zaledwie kilka dni o 27%, powiększając tegoroczny dorobek do 182%. To bezpośredni efekt dramatycznie kurczącej się podaży. Globalne zapasy i moce produkcyjne dysków zostały wyprzedane na cały 2026 rok. Ogromny apetyt modeli językowych na przechowywanie danych stworzył środowisko, w którym producenci sprzętu mogą swobodnie dyktować marże.

Surowce i europejska jazda na rezerwie

Reakcja rynku ropy naftowej do złudzenia przypominała schematy z 2003 i 2022 roku. Pierwszym, panicznym odruchem był skok kursu ropy Brent w okolice 80-100 dolarów za baryłkę. Z każdym kolejnym dniem handlu emocje jednak systematycznie opadały. Zarządzający zaczęli chłodno kalkulować sytuację na mapach, uznając całkowite zablokowanie transportu za mało prawdopodobne, co pozwoliło surowcowi nieznacznie zredukować początkowe wzrosty.

Sytuacja wygląda jednak zdecydowanie bardziej alarmująco na naszym, europejskim podwórku. Notowania gazu ziemnego w holenderskim hubie TTF wystrzeliły od początku miesiąca o 60%, pewnie przebijając barierę 50 euro za MWh. Startujemy w bardzo niebezpiecznym położeniu – po zimie zapasy w europejskich magazynach stopniały do zaledwie 30%. To najgorszy wskaźnik wypełnienia od momentu pełnoskalowej rosyjskiej inwazji na Ukrainę. Ten drastyczny wzrost stawek hurtowych nieuchronnie przeniknie do inflacji konsumenckiej, co najpewniej zmusi Europejski Bank Centralny (EBC) do zrewidowania swoich gołębich planów na ten rok.

Agent OpenClaw i wstrząs w branży technologicznej

W cieniu doniesień wojennych świat technologii obserwował wdrożenie rozwiązania, które może całkowicie przebudować model naszej pracy – agenta OpenClaw. Nie mówimy tu o kolejnym tekstowym chatbocie. Mamy do czynienia z autonomicznym asystentem (Large Action Model), który po przyznaniu uprawnień potrafi samodzielnie przejąć kontrolę nad systemem operacyjnym: porządkuje bazy danych, uzupełnia CRM czy realizuje zakupy w sieci.

Wdrożenie tej technologii wywołało na chińskich giełdach bezprecedensową euforię. Akcje spółek dostarczających infrastrukturę chmurową, takich jak UCloud czy Tencent, notowały gigantyczne wzrosty. Radość inwestorów została jednak szybko i brutalnie ucięta przez państwowe organy nadzoru w Pekinie. Władze wydały bezwzględny zakaz instalacji agentów na urządzeniach w administracji publicznej z uwagi na krytyczne luki w cyberbezpieczeństwie (agent operuje na poziomie administratora).

To bolesne tąpnięcie kursów przypomniało rynkom o fundamentalnym ryzyku ingerencji państwa w model biznesowy w Chinach. Globalnie rzecz ujmując, asystenci AI otwierają jednak nowy rozdział: ich zdolność do omijania drogich, pośredniczących aplikacji z Doliny Krzemowej to potężne uderzenie w dotychczasowe modele abonamentowe (SaaS).

GPW pod ostrzałem zmienności

Ostatnie sesje przy ulicy Książęcej bezlitośnie przetestowały nerwy krajowych inwestorów, brutalnie przerywając czternastomiesięczną hossę. We wtorek, 3 marca, referencyjny WIG20 tąpnął o 4,5%, gdy londyńscy brokerzy z automatu redukowali ekspozycję na Europę Środkowo-Wschodnią. Lokalny kapitał jednak nie skapitulował. Odbicie nadeszło przed sesją rozliczeniową 10 marca, gdy indeks blue chipów odrobił straty, zamykając się silnym plusem rzędu 2,16%.

Na warszawskim parkiecie wyraźnie odznaczyły się konkretne sektory. Orlen ściągnął gigantyczne zlecenia kupna, stanowiąc w oczach kapitału zaporę przed kryzysem – firma dysponuje niezależnymi rurociągami i infrastrukturą bałtycką odporną na bliskowschodnie zawirowania. Silnym wsparciem okazały się również niezależne od importu węglowodorów, dywidendowe kolosy takie jak PZU i PGE. Po drugiej stronie barykady znalazł się Budimex, przeceniony o ponad 4% z obawy o rosnące koszty ropy w kontraktach infrastrukturalnych, oraz KGHM, który zapłacił cenę za globalną wyprzedaż na rynku miedzi.

Wsparcie dla wycen nadeszło z zupełnie innej strony. Rada Polityki Pieniężnej zdecydowała się w marcu na kosmetyczne, ale istotne wizerunkowo cięcie stóp procentowych o 0,25 p.p. do poziomu 3,75%. Główny odczyt inflacji konsumenckiej (CPI) wyhamował do zaledwie 2,1% r/r, co uspokoiło rynek polskich obligacji (rentowności dziesięciolatek ustabilizowały się poniżej 5,00%). Płytkie spojrzenie na dane bywa jednak zwodnicze – podczas gdy towary nie drożeją, ceny usług wciąż rosną w solidnym tempie 4,8% r/r. Niedobór rąk do pracy sprawia, że fachowcy dyktują warunki na rynku wewnętrznym.

Maraton banków centralnych przed nami (16–22 marca)

Naiwnością byłoby oczekiwać przedświątecznego wyciszenia po tak gwałtownym otwarciu miesiąca. Najbliższy tydzień będzie decydującym testem dla decydentów z najważniejszych instytucji emisyjnych świata.

W środę wszystkie oczy zwrócą się na amerykański FED. Widmo pełzającej w górę inflacji bazowej i drożejących paliw najprawdopodobniej zwiąże ręce Jerome'owi Powellowi, zmuszając go do utrzymania stóp na poziomie 3,75% i przyjęcia postawy wyczekującej (wait-and-see). Na podobną wstrzemięźliwość, wynikającą z obaw o koszt energii i narastającą presję płacową, skażą się najpewniej włodarze z Europejskiego Banku Centralnego (EBC) i Banku Anglii.

Równolegle, w przestrzeni korporacyjnej kluczowe karty rozda Nvidia. Zaplanowana konferencja GTC i przemówienie Jensena Huanga mogą trwale zdefiniować rynkowy sentyment dla całego sektora półprzewodników na kolejne kwartały, nadając rytm wycenom infrastruktury AI. Na krajowym podwórku inwestorzy skupią się za to na odcinaniu pierwszych, solidnych dywidend z akcji (m.in. Pepco i Ifirmy) oraz strategicznych decyzjach w szybko rozwijającym się sektorze biotechnologicznym, z kluczowymi walnymi zgromadzeniami w spółkach Synektik i Poltreg na czele.

Światowy kapitał w dużej mierze założył, że bezprecedensowy skok korporacyjnej produktywności wynikający z rewolucji AI zamortyzuje logistyczno-inflacyjne ciosy. Czy ta niezwykle optymistyczna teza wytrzyma zderzenie z restrykcyjną rzeczywistością banków centralnych? Najbliższe sesje giełdowe udzielą nam jednoznacznej odpowiedzi.