Dysonans poznawczy to mało powiedziane. Ostatnie dni na parkietach przypominały jazdę bez trzymanki, w której twarde dane makroekonomiczne brutalnie zderzyły się z niepoprawnym optymizmem technologicznym. Z jednej strony Wall Street wciąż śrubuje wyniki, z drugiej – amerykańscy konsumenci przeżywają załamanie nastrojów głębsze niż w trakcie pandemii czy kryzysu finansowego z 2008 roku. Przyjrzyjmy się bliżej mechanizmom, które napędzały ten tydzień, bo pod powierzchnią zielonych indeksów buzuje potężna niepewność.

Wąski fundament amerykańskiej hossy

Główne indeksy w USA zamknęły tydzień na solidnych plusach. S&P 500 urósł o 3.7% docierając do poziomu 6824.66 pkt, a technologiczny Nasdaq Composite dołożył imponujące 4.3% (22822.42 pkt). To jednak zaledwie wycinek pełnego obrazu.

Obecny rajd opiera się na niezwykle selektywnym popycie – rynki ciągną w górę giganci powiązani ze sztuczną inteligencją i chmurą obliczeniową. Nvidia, generując astronomiczny obrót na poziomie 160 milionów akcji, zyskała kolejne 2.57%, podczas gdy Amazon urósł o 2.02%. Kapitał wcale nie jest łaskawy dla wszystkich. Inwestorzy bezwzględnie redukują ekspozycję na wysoko wyceniane spółki o mniej stabilnych fundamentach. Najlepszym przykładem jest sektor cyberbezpieczeństwa, gdzie Cloudflare tąpnął o 13.5%, oraz branża analityczna – akcje Fair Isaac Corp straciły niemal 14%. Rynek płaci dziś wyłącznie za pewność w sektorze AI, ewakuując się z segmentów podatnych na spowolnienie.

GPW: Jubileusz, banki i polowanie na dywidendy

Warszawski parkiet dał nam w tym tygodniu powód do historycznej refleksji. Równo dwadzieścia lat temu, 11 kwietnia 2006 roku, indeks WIG20 po raz pierwszy pokonał barierę 3000 punktów. Obecny wynik na zamknięciu to 3596.84 pkt (wzrost o 1.25% w skali tygodnia), za co odpowiedzialny jest niemal wyłącznie sektor finansowy.

Indeks WIG-Banki wystrzelił o 3.43%. Dla banków komercyjnych perspektywa dłuższego utrzymania wysokich stóp procentowych przez NBP to gwarancja doskonałych marż odsetkowych (NIM). Kapitał to widzi i pozycjonuje się pod kolejne kwartały rekordowych zysków.

Poza bankami, uwaga inwestorów skupiała się na wydarzeniach o wysokiej zmienności. PKN Orlen, reagując na rynkowe szoki naftowe, wygenerował ogromny obrót na poziomie 310 mln PLN podczas jednej tylko sesji. Geopolityka uderzyła bezpośrednio w wycenę funduszu ALL, którego akcje spadły o 11% w wyniku zawieszenia rozmów akwizycyjnych. Z kolei dla portfeli skupionych na przepływach pieniężnych rozpoczyna się gorący okres ustaleń dywidendowych. W nadchodzących dniach zapadną decyzje o wypłatach m.in. z LPP (38.43 PLN na akcję), Neuki (17.80 PLN) czy Asseco Poland (4.50 PLN), co tradycyjnie zwiastuje podwyższoną aktywność funduszy.

Konsument na kolanach. Widmo stagflacji w USA

Twarde dane makroekonomiczne zza oceanu nie pozostawiają złudzeń: amerykański konsument kapituluje. Wstępny odczyt indeksu nastrojów badanych przez Uniwersytet Michigan spadł do drastycznego poziomu 47.6 pkt.

Skala tego załamania jest bezprecedensowa. To odczyt gorszy niż w najczarniejszych dniach lockdownów w 2020 roku, gorszy niż podczas krachu w 2008, a nawet słabszy niż w apogeum kryzysu naftowego w 1980 roku (51.7 pkt). Złożył się na to bolesny, podwójny szok. Po zablokowaniu Cieśniny Ormuz, ceny benzyny na amerykańskich stacjach wystrzeliły o 40% w zaledwie sześć tygodni, ustalając średnią cenę na 4.15 USD za galon. Równolegle, w siłę nabywczą uderzają opóźnione koszty ubiegłorocznych taryf celnych.

Choć oficjalny, marcowy odczyt inflacji CPI (3.3% r/r) wydawał się zbieżny z rynkowym konsensusem (3.4%), presja w przemyśle bije na alarm. Inflacja producencka (PPI) w ujęciu bazowym zaliczyła największy skok od trzech lat, wynosząc 3.9% r/r. Gdy koszty produkcji rosną tak gwałtownie przy jednoczesnym zaniku chęci do zakupów u konsumentów, ryzyko głębokiej stagflacji przestaje być wyłącznie tematem akademickich dyskusji.

Surowce i złudny rozejm

Geopolityka pozostaje głównym reżyserem na rynku surowców. Wyceny dyktuje płynność przepływów przez Cieśninę Ormuz, będącą globalnym wąskim gardłem dla ropy naftowej i gazu LNG.

W połowie tygodnia rynki naiwnie uwierzyły w deeskalację. Wiadomość o wynegocjowanym w Pakistanie rozejmie natychmiast ujęła z wycen premię za ryzyko, spychając ropę Brent poniżej 95 USD (zamknięcie na 94.26 USD, -0.99%). Uspokojenie trwało zaledwie chwilę. Porozumienie legło w gruzach po masywnych, izraelskich nalotach na Liban, a odpowiedź Teheranu polegająca na kategorycznym podtrzymaniu blokady Cieśniny wybiła kurs ropy WTI do 98.22 USD (+0.26%). Fizyczny brak podaży ponownie staje się dominującym czynnikiem.

Najbardziej uderzającą anomalią minionych dni było jednak zachowanie rynku miedzi (COMEX). Kontrakty terminowe drożały trzecią sesję z rzędu (+1.80%, zamykając się na 5.868 USD za funt). Paradoks polega na tym, że wzrosty te opierały się wyłącznie na spekulacji wokół nagłówków politycznych, podczas gdy fizyczne zapasy surowca w magazynach Londyńskiej Giełdy Metali (LME) osiągnęły właśnie 8-letnie maksima. Oznacza to głęboki zastój w realnym przemyśle, co prędzej czy później bezlitośnie zweryfikuje "papierowy" optymizm inwestorów.

Na co czekamy w nowym tygodniu?

Kolejne sesje (12-18 kwietnia) będą czasem weryfikacji tego skomplikowanego układu sił.

W poniedziałek (13.04) miesięczny raport OPEC pokaże nam precyzyjne szacunki dotyczące rzeczywistej luki podażowej na rynku ropy. We wtorek (14.04) uwaga skupi się na chińskim bilansie handlowym za marzec. Z konsensusem nadwyżki na poziomie 105 mld USD, będzie to kluczowy test dla siły globalnego popytu. Tego samego dnia rynki przeanalizują pełen zestaw amerykańskich danych o inflacji producentów, szukając potwierdzenia głębokości problemów kosztowych.

W Polsce czwartek (16.04) przyniesie najnowszy raport o inflacji bazowej. W świetle globalnych wstrząsów energetycznych, to właśnie on zdeterminuje najbliższe kroki i retorykę Rady Polityki Pieniężnej. Zabezpieczcie pozycje, bo rozbieżność między nastrojami na giełdach a realną gospodarką dawno nie była tak szeroka.